Laufhundedag  30 september 2007

Op verzoek van mevrouw Suze Wissink volgt hier mijn verslag van de Laufhunde-wandeldag van zondag 30 september 2007:

Ik vind het een hele eer om dit te mogen doen. Ik vond het een heel leuke dag……

Samen met mijn ouders Jaap en Bea en mijn(onze) hond Argus (vom Eggstock, hij is geboren op 19 december 2006 in Lüchsingen in Zwitserland) kwamen we tegen 11.00 uur aan in Dieren bij een mooi afgezet grasveldterrein waar alle honden los konden rennen.

En hoe! Mijn maatje Argus rende er meteen op los! Wat had hij het goed naar zijn zin….. spelen en rennen.

We zagen wel heel veel Laufhunde bij elkaar, en hun baasjes natuurlijk, bijvoorbeeld Unique, Victor, Mira, Dagmar, Nelson, Annie en vele andere.

Het wachten was even op onze vriendjes Basil en Armand.

Toen volgde een mooie, soms wat blubberige wandeling door de bossen.

Victor had een blaf-dag en liep voorop.

We zagen veel paddenstoelen langs de route, ook de vliegenzwam!

En gelukkig regende het niet.

Toen waren er broodjes en soep.

Na de lunch werd er een spel of wedstrijd georganiseerd. Ik heb nog wat paaltjes opgehaald en in de grond gezet voor een hardrenbaan. Het was de bedoeling dat de hond zo snel mogelijk van de ene naar de andere kant zou rennen. Argus deed het heel goed. Wie zijn tegenstander was, weet ik door de spanning niet meer. Mijn vader liet Argus los op het startschot en ik riep hem …. en daar kwam hij als een speer. Hij was heel erg snel!!

Niet alle honden deden het even goed.

Later kregen we de prijsjes uitgereikt.

Mijn vader riep: “Denk aan je vader”, maar ik dacht: ‘ik neem de chocolade en niet de fles wijn’, want ik mocht als eerste kiezen!

Ook was er een heel snelle spaniel “Binky”, die het ook geweldig goed deed. Zo goed dat hij verdacht werd van dopinggebruik!

 

Het was een heel geslaagde Laufhunde-dag!

Dank aan iedereen die meegeholpen heeft met de organisatie ervan.

groet van Jacob Landsman & ARGUS

De jonge jura Armand maakte een potje van de rennen, ondanks dat zijn eigenaar zich de longen uit zijn lijf riep ging Armand liever achter de vogels aan.

Bij de herkansing leek het beter te gaan, als een speer vertrok hij maar aan het einde van de baan liet hij zijn baas voor gek staan en bleef gewoon recht door rennen. Dat werkte natuurlijk zeer op de lachspieren.      Suze.