De belevenissen van Luca in 2011

 

 

 

In februari 2011 had Luca haar eerste speurwedstrijd van de FHN (Federatie Hondensport Nederland). Deze vond plaats in Nieuw–Vossenmeer. (Dus redelijk in de buurt voor ons). Het was erg koud met een gure oostenwind. Er waren 21 honden ingeschreven. Op zo’n wedstrijd kun je ook je certificaten halen.

Luca ging op voor certificaat 1. Het minimaal aantal punten wat je moet hebben is 70 het maximaal aantal 100 punten. Bij certificaat 1 loop je zelf nog het spoor uit, de vorm wordt van te voren aangegeven (bijv. een U vorm), een spoor met 2 rechte hoeken en 2 voorwerpen.

Na ongeveer een half uur ga je het spoor uitwerken met je hond. Luca behaalde 55 punten. Ze week een paar keer van het spoor af (harde wind) maar de hoeken en het verwijzen van de voorwerpen gingen goed. Ze was tweede in haar groep en dus gingen we uiteindelijk toch met een beker naar huis.

 

 

wachten op speuren

 

op naar het startpaaltje

 

 

 

 

laatste voorwerp

De tweede wedstrijd waarvoor we inschreven was in mei in Oosterhout. Deze keer deed ze het prima en behaalde Luca met 89 punten haar certificaat 1. Een fout die ze maakte was dat ze te snel van start ging  waardoor ze niet mooi in een gelijkmatig tempo speurde, op de hoeken aarzelde (maakte even een cirkeltje met de neus in de wind in plaats van op de grond) maar ze speurde wel goed verder. Om ze te trainen wat gelijkmatiger te speuren leg je bijv. vrij snel na de start een voorwerp wat ze moet verwijzen dan is de eerste snelheid er uit.

Aangezien ik dit jaar niet aan de competitie meedeed wilde ik dus bij de volgende wedstrijd met Luca opgaan voor certificaat 2. Die kans kwam in oktober, ook weer in Oosterhout. Bij certificaat 2 wordt er door een spoorlegger het spoor uitgezet ook met 2 hoeken en 2 voorwerpen. Dus deze keer is het echt helemaal vertrouwen op je hond omdat je zelf ook niet weet hoe het spoor loopt. Spannend dus. Maar Luca liep het helemaal goed en behaalde met 91 punten haar tweede certificaat!

Dus op naar certificaat 3 in 2012. Daarna kun je nog voor speurhond 1 en speurhond 2 of je loopt in een jaar alleen maar certificaat 3 als je slaagt en doe je mee aan de competitie. (Min. 3 wedstrijden) Alles over dit speuren met je hond vind je op de site van de FHN.

 

Dit jaar zijn we met een aantal mensen met behendigheid overgeschakeld van de hondenschool naar een behendigheidsvereniging in Breda.

Dit is goed bevallen. Er worden leuke en goede trainingen gehouden en ook Luca is helemaal enthousiast. Nieuwe omgeving en andere toestellen. Het is heel afwisselend en we leren samen hoe we beter wendingen kunnen maken en je hond moet sturen, en ook het meer rechts van mij laten lopen als dat in het parcours gunstiger is. Dat was voor Luca wel wennen omdat ze het liefst links naast mij loopt.

Er zijn regelmatig interne wedstrijden en je kunt behendigheidsdiploma’s halen. Ook hebben we aan de interne competitie meegedaan waarbij Luca in de A klasse derde is geworden. Het is gewoon leuk om gezellig en sportief met je hond bezig te zijn en je moet er natuurlijk alle twee plezier aan beleven.

 

wachten op uitslag

 

Er zit alleen wel een groot verschil tussen deze twee hondensporten. Bij behendigheid moet je de hond sturen en de hond is helemaal op de aanwijzingen en commando’s van de baas aangewezen. Ze is helemaal op je gericht, je bent een team. Bij het speuren, wanneer de hond eenmaal weet wat er van hem verlangd wordt, werkt de hond zelfstandig (wel aan een lange lijn) om het spoor uit te werken en moet jij helemaal op de hond vertrouwen dat ze het goed doet.

Voor Luca werkt hier de behendigheid die ze doet  als een klein nadeel bij het speuren; als ze het even niet weet of de lijn even strak staat met speuren kijkt ze naar mij en is dus afgeleid. Bij het speuren mag je juist tussendoor geen commando’s geven alleen aan het startpunt het commando zoek en na het verwijzen van de voorwerpen het commando zoek.

Luca is ook voor het speuren helemaal enthousiast, staat te popelen om te beginnen als we bij het startpaaltje staan en kan ze  werken met haar neus. Precies wat een Laufhund graag doet, ook al zijn het geen wildsporen.

 

In de maand augustus zijn we weer drie weken naar Frankrijk in het dorpje Pouveroux op vakantie geweest. (Zie de vorige verhalen.)

Toen we aankwamen was Joppe, de Friese stabij, er nog drie dagen, dus dat was weer lekker stoeien met elkaar. We hadden mooi weer en Luca genoot van de wandelingen met al haar spannende geuren en van het zonnen rondom het huis. In de laatste week kreeg ze ook weer gezelschap van de 2 Leonbergers van mijn zus waarmee ze heerlijk kon spelen, vooral met Qiqi, en ze ook een paar keer zijn gaan zwemmen in een meertje vlakbij. We hebben weer volop genoten.

 

Luca in Frankrijk

wat ruik ik in Frankrijk

 

 

 

heerlijk in de zon met Qiqi

 

Na terugkomst uit Frankrijk zijn we 1 dag thuis geweest en daarna opnieuw ingepakt en doorgereden naar Lommel in België. Hier zijn we 10 dagen gaan oppassen op Basil en Armand de 2 jura Laufhunden van Jelle en Frieda.

De honden kennen elkaar goed van de vele laufhundenwandelingen en wederzijds bezoek. Ze kunnen dan ook erg goed met elkaar opschieten. Armand en Luca konden lekker met elkaar spelen en met z’n drieën lagen ze vaak heerlijk te genieten van de zon in de serre. Ze wisselden regelmatig van kleedje en Armand ging zelfs samen op een matje met Luca.

We hebben daar ook heerlijk gewandeld, met Basil wat kleinere rondjes en met Armand en Luca in het mooie natuurgebied de Sahara. Oppassen op Basil en Armand in hun eigen huis was dus ook vakantie houden voor ons en de honden en wij hebben er van genoten.

 

 

 

In september heeft Luca ook nog een boottocht meegemaakt op een polderschuit in Oudendijk. In het begin vond ze het een beetje vreemd maar ze ging op een bepaald moment vóór in de punt van de boot zitten en fungeerde daar als boegbeeld en had het beste uitzicht. Het was echter een open boot en daar kwam naast de wind toch ook de regen, wij allemaal de paraplu’s op maar Luca was uiteindelijk meer een verzopen kat en dat vond ze wat minder, geloof ik.

Luca op de boot

 

 

 

Natuurlijk hebben wij en Luca ook veel plezier beleefd aan de Laufhunden wandelingen dit jaar. Fijn dat dit toch maar ieder keer weer georganiseerd wordt en we altijd weer gezellig kunnen bijkletsen en ervaringen kunnen uitwisselen tijdens het wandelen met deze mooie meute Zwitserse Laufhunden. (Zie de verhalen van de wandelingen).

 

 


En zo genieten wij ook dagelijks van onze wandelingen in de omgeving van Zevenbergen, vaak samen met haar wandelmaatje Floris.

Heerlijk overal snuffelen, af en toe de neus in de lucht om maar niets te missen van al die geuren.

 

Het is weer december en ons trouwe “hondje” Luca is nu 6 jaar geworden.

Luca ons maatje


 


 

Tot volgend jaar met misschien weer nieuwe avonturen en tot ziens bij de wandelingen.

Madeleine en Ben en een poot van onze speurneus Luca