Wandeling maart 2007

Verslag lentewandeling 2007 door Gert Verburg

Het is zaterdagavond 23 maart.

We zitten alvast de volgende week door te nemen met elkaar, wat gaan en of moeten we allemaal doen.

Allereerst morgen zondag de 24e. We hebben afgesproken samen met Celeste naar de club te gaan voor een stevige wandeling waarbij we onze Zwitserse vrienden weer na een lange tijd konden treffen. (vertrek van huis 09.00 uur)

Nog even de route doorgenomen; Buurse dat moet toch eenvoudig te vinden zijn dachten we.

De Tom Tom gaf aan dat het met ongeveer een uur rijden wel gedaan zou zijn.

We hadden de beide honden Nelson en Annie al wat voorbereid op de reis.

Goed na een uur minder nachtrust (het blijft altijd wennen die zomertijd) de volgende ochtend vroeg uit de veren.

Nu moet ik u vertellen dat het bij ons thuis wel eens een dolle boel kan zijn; iedereen komt maar binnen zetten wanneer hij/zij dat wil en zo ook deze ochtend. Het was al een komen en gaan van iedereen en ik was na 10 minuten het overzicht al volledig kwijt.

Wat te doen?

In dat soort situaties stippel ik voor mijzelf het plan uit niet op anderen te letten maar zorg ik ervoor dat ik de spullen voor elkaar heb om rond 09.00 uur te vertrekken.

Mijn vrouw is anders.

Zij weet in de korte tijd nog broodjes voor ongeveer iedereen te smeren, nog even het haar te wassen van een van de kinderen; nog wat kleding hier en daar op te snorren van de kinderen die ze maar zo van zich af hadden gegooid.

Dit gaat overigens ten koste van de tijd en ook van mijn geduld.

U raadt het al:

Klokslag 9 uur zit ik al in de auto met de 2 honden en Celeste op de achterbank en Jenneke mijn vrouw loopt nog in de pyjama rond te vliegen door het huis.

In het verleden toeterde ik nog wel eens om haar tot snelheid te manen, maar dat werkt averechts dus die actie neem ik niet meer.

Ik doe rustig de radio aan en wacht.

Deze keer was het 10 over 9 toen Jenneke al rennend de bocht om vloog nog met een broodje in haar handen.

Valt het toch nog mee was ik voor mijzelf al aan het uitrekenen 10 over 9 met een uur reistijd; dat ik nog ruim voor het begin van de wandeling aan zou komen.

We rijden rustig richting Enschede Zuid zoals ons de routebeschrijving aangaf.

Tot zover alles prima.

Echter we waren de snelweg nog niet af of daar begon het gedoe al.

We stuitten op een wegafzetting.

Niets van aantrekken had Suze nog in haar mail aan een ieder aangegeven, maar hier liep ik toch tegen een groot probleem op. De weg was volledig opgebroken; doorrijden was onmogelijk.

Dan maar via een omweggetje proberen in Buurse te komen.

Ik vertrouw dan volledig op mijn intuïtie!!!!!.

Ook hier liet mijn intuïtie mij volledig in de steek en gingen we dwalend door de omgeving naarstig zoekend naar een aanwijzing richting Buurse.

Als de nood het hoogst is is de redding nabij. Dit gold ook voor ons. We hadden het gevoel redelijk de weg kwijtgeraakt te zijn toen wij een onbekende auto maar wel een bekende Hondenkop zagen; Hé, zei Celeste, een Zwitserse Laufhund in die auto.

Wij zijn vervolgens achter elkaar aangereden en kwamen uiteindelijk rond 11 uur op de plek van bestemming aan.

Zo zie je maar: je hebt nog geen minuut gewandeld maar je hebt toch al van alles meegemaakt.

Goed, zo rond 11 uur kwamen we dus aan in Buurse bij het Pannenkoekenhuis.

Het bleek gelukkig dat er meer mensen wat problemen hadden met het vinden van het pannenkoekenhuis.

We werden verwelkomd door Suze en kregen gelukkig een kopje koffie aangeboden.

Ik heb niet alle deelnemers kunnen tellen, maar de zaal zat goed vol.

Voor de honden was het een waar feest, zoveel landgenoten bijeen dat maken ze niet veel mee.

Nadat we onze koffie hadden opgedronken maakten we allen aanstalten om met de wandeling te beginnen.

Deze was zeer bijzonder want de wandeling leidde ons door het woeste gebied rond Buurse.

Zij die met hoge hakjes waren gekomen of met lage schoentjes konden hun hart en broek ophalen want het was er inderdaad woest.

In de week voor deze dag had het bijzonder geregend en dat was te merken aan de wandelpaden. Deze waren op bepaalde plekken moeilijk doorwaadbare plaatsen waar je moest opletten waar je je volgende stap wilde zetten om niet vastgezogen te worden in de modder.

 

 

 

 

Het was voor de honden ook een ware belevenis lekker door de modder baggeren dat mochten ze thuis zeker niet.

Wel konden we met het prille lenteweer genieten van de omgeving en die is in het Buurse wel heel bijzonder mooi.

Wel even opletten dat we de Schotse Hooglanders niet wakker zouden maken want als een van die beesten je op de horens neemt is het gauw met je gedaan.

 

 

 

 

 

 

 

 

Goed na ruim een uur door de steppen van Buurse te hebben gedwaald kwamen we moe en hongerig bij het pannenkoekenhuis aan.

De zon was zo aangenaam dat het zelfs mogelijk was buiten te zitten om daar van de plaatselijke drankjes en eten te genieten.

Mijn vrouw en ik namen een pannenkoek met zuurkool; heel bijzonder maar erg lekker.

Tijdens het eten werden de nodige belevenissen met onze honden uitgewisseld.

Er werden er in de onderlinge gesprekken nog wat grote wereldproblemen opgelost.

 

 

Voordat je het weet was het al weer tijd om te vertrekken.

In allerijl werd er afscheid genomen en konden de honden weer op de achterbank plaats nemen.

Binnen 5 minuten sliep de hele familie 2 honden, mijn vrouw en dochter.

Ben ik met een rustig muziekje op de achtergrond weer huiswaarts gereden.

Onderweg dacht ik nog bij mezelf: wat is het toch goed dat er mensen zijn die zo betrokken bij hun hobby zijn en er dan ook alles voor over hebben om de leuke dingen van het leven niet voor zich zelf te houden maar met elkaar te delen.

Daarom nog de complimenten voor de organisatie voor deze mooie Zwitserse Laufhunden dag.

Wij kijken uit naar de volgende bijeenkomst.

Gert, Jenneke en Celeste en de honden Nelson en Annie